Title: Χρονογραμμή της ευλογιάς

-4000 to -3000: Πιθανή μεταπήδηση του ιού στον άνθρωπο.

Γενετικά δεδομένα από την ανάλυση του DNA του ιού της ευλογιάς υποδεικνύουν ότι μάλλον μεταπήδησε στον άνθρωπο και εξελίχθηκε στον ανθρώπινο ιό της ευλογιάς περίπου το 4000 π.Χ. - 3000 π.Χ. Παρόμοιοι ιοί υπάρχουν σε θηλαστικά όπως τα βοοειδή, τα άλογα, οι πίθηκοι και οι καμήλες.

165 to 170: Λοιμός των Αντωνίνων

Το 165 μ.Χ. ξέσπασε μεγάλος Λοιμός (πανδημία) στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του Μάρκου Αυρήλιου, η οποία ξεκίνησε, μάλλον, από τη Μεσοποταμία. Ο λοιμός περιγράφηκε με ακρίβεια από τον γιατρό Γαληνό. Αναφερόταν ότι υπήρχαν έως και 1000 θύματα ανά ημέρα μόνο στη στη Ρώμη, και συνολικά εκτιμάται ότι στοίχισε τη ζωή σε 5-10 εκατομμύρια κάτοικους της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Πιθανώς να μεταδόθηκε και σε άλλες ανατολικές χώρες και να έπληξε και την Κινεζική Αυτοκρατορία. Σήμερα θεωρείται πως πρόκειται για πανδημία ευλογιάς.

400: Επιδημία στην Ινδία

Ιατρικές πηγές από την Ινδία αναφέρουν ότι το 400 μ.Χ. η Ινδία πλήγηκε από σφοδρή επιδημία με πολλά θύματα. Τα συμπτώματα της ασθένειας καταγράφηκαν λεπτομερειακά και ταιριάζουν με όλα τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της ευλογιάς.

581: Εγκατάσταση στην Ευρώπη

Το 581 μ. Χ. πραγματοποιείται η πρώτη αδιαμφισβήτητη περιγραφή της ευλογιάς στην Δυτική Ευρώπη μέσω των συμπτωμάτων της ασθένειας από τον Επίσκοπο Γρηγόριο της Τουρώνης. Έζησε στο Φραγκικό Βασίλειο κατά τη Μεροβίγγειο περίοδο και υπήρξε ο ίδιος αυτόπτης μάρτυρας της ασθένειας. Έκτοτε πραγματοποιήθηκαν πολλά επιδημικά κύματα ευλογιάς ανά τόπους στη Δυτική Ευρώπη κατά τη Μεσαιωνική εποχή. Με αυτόν τον τρόπο θεωρείται πως ο ιός της ευλογιάς εγκαταστάθηκε μόνιμα στους Ευρωπαϊκούς πληθυσμούς μεταβαίνοντας σε μια ενδημική κατάσταση.

735 to 737: Επιδημία στην Ιαπωνία

Κατά τα έτη 735-737 μ.Χ. εμφανίστηκε επιδημία ευλογιάς στην Ιαπωνία η οποία στοίχισε τη ζωή περίπου στο 1/3 του πληθυσμού της Ιαπωνίας, δηλαδή περίπου στο 1 εκατομμύρια άτομα. Θεωρείται ότι προήλθε από συναστροφές των Ιαπώνων με κατοίκους της χερσονήσου της Κορέας. Έκτοτε, η ευλογιά ταυτίστηκε με δαίμονα στην Ιαπωνική παράδοση.

865 to 925: Πρώτη περιγραφή της ευλογιάς

Ο Πέρσης γιατρός Αλ-Ραζή παράγει ένα ογκώδες έργο ιατρικών συγγραμμάτων, το οποίο στηρίχτηκε σε σημαντικό βαθμό σε προσωπικές έρευνες και περιπτώσεις ασθενών από το νοσοκομείο της Βαγδάτης. Μεταξύ πολλών άλλων ασθενειών πραγματοποίησε την παλαιότερη καταγεγραμμένη ιατρική περιγραφή της ευλογιάς, την οποία διαχώρισε από ασθένειες όπως η ιλαρά και η ανεμοβλογιά.

1868 to 1907: Επιδημίες στην Ινδία

Κατά το διάστημα 1867-1907 εμφανίστηκαν πολλές διαδοχικές επιδημικές εξάρσεις ευλογιάς στην Ινδία. Η προσβολή από ευλογιά ήταν πολύ συνήθης. Θεωρείται ότι σημειώθηκαν περίπου 4,7 εκατομμύρια θάνατοι από ευλογιά σε αυτό το διάστημα. Σε ορισμένες περιπτώσεις πάνω από το 40% του πληθυσμού πέθανε από ευλογιά.

1700 to 1800: Εγκατάσταση στη Ρωσία

Η ευλογιά έπληξε σε μεγάλο βαθμό την Ευρωπαϊκή πλευρά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 18ο αιώνα. Υπολογίζεται ότι στοίχισε τη ζωή σε 400 χιλιάδες θύματα, πολλά από τα οποία ήταν παιδιά. Η ευλογιά εξαπλώθηκε τόσο έντονα στη Ρωσία κατα τη συγκεκριμένη περίοδο, που αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό ανοσία στον πληθυσμό από του επιζήσαντες, λόγω φυσικής επιλογής.

568 to 571: Εισαγωγή ευλογιάς στην Αφρική

Το 568 μ.Χ. πραγματοποιείται η πρώτη αναφορά της ευλογιάς στην Αφρική μετά από πόλεμο μεταξύ των Αράβων κατακτητών και Αιθιοπικών φυλών. Θεωρείται πως μέσω αυτών των αιθιοπικών φυλών η Ευλογιά μεταδόθηκε σε πολλά ακόμα τμήματα της Αφρικής. Η επέκταση των Αράβων σε παραλιακές πόλεις της Αφρικής και η ίδρυση εμπορικών σταθμών συνέβαλε στην εξάπλωση της ευλογιάς στην ήπειρο.

1864: Επιδημία στην Ανγκόλα

Η ευλογιά μεταδόθηκε σε περιοχές της Αφρικανικής ενδοχώρας, κυρίως, μετά την κατάκτησή τους από Ευρωπαίους. Το 1864 ξέσπασε μεγάλη επιδημία ευλογιάς στην Ανγκόλα με θύματα περίπου 25 χιλιάδες κατοίκους, δηλαδή το 1/3 του ντόπιου πληθυσμού.

1713: Επιδημία στη Νότια Αφρική

Κατά τη διάρκεια επιδημίας ευλογιάς στη Νότια Αφρική το 1713 εξαφανίστηκαν ολόκληροι πληθυσμοί από τοπικές φυλές και ομάδες.

1811 to 1890: Επιδημίες στην Αιθιοπία και το Σουδάν

Κατά το διάστημα 1811-1890 σημειώθηκαν έξι επιδημίες ευλογιάς στην Αιθιοπία και το Σουδάν. Προκάλεσαν πολλούς θανάτους, κυρίως στους ντόπιους πληθυσμούς και ολόκληρες εθνοτικές ομάδες αφανίστηκαν. Οι Ευρωπαίοι κατακτητές πλήγηκαν λιγότερο επειδή ασκούσαν την πρακτική του δαμαλισμού.

1789: Πρώτη επιδημία στην Αυστραλία

Μετά από έναν χρόνο από την ανακάλυψη της Αυστραλίας από τους Ευρωπαίους εμφανίστηκε επιδημία ευλογιάς σε πληθυσμούς Αβορίγινων, κατά τις οποίες εκτιμάται ότι τα θύματα υπερέβησαν το ήμισυ των πληθυσμών.

1913: Επιδημία στην Νέα Ζηλανδία

Το 1913 οι ιθαγενείς Μαορί της Νέας Ζηλανδίας πλήγηκαν από επιδημία ευλογιάς. Από ευλογιά πέθαναν και οι τελευταίοι ιθαγενείς κάτοικοι Ράπα Νούι των Νήσων του Πάσχα στον Ειρηνικό Ωκεανό.

1520 to 1521: Πανδημία στην Αυτοκρατορία των Αζτέκων

Ένα μέλος της ομάδας Ισπανών κατακτητών υπό του Κορτές μολύνεται από ευλογιά μετά από εμπλοκές με άλλες ομάδες Ευρωπαίων κατακτητών στα νησιά της Καραϊβικής, οι οποίοι ήταν ήδη μολυσμένοι. Στη συνέχεια, η ομάδα του Κορτές επιτέθηκε και κατέκτησε την Αυτοκρατορία των Αζτέκων στην Κεντρική Αμερική. Υπολογίζεται πως πάνω από το 90% των γηγενών Αμερικανών πέθαναν από ασθένειες που εισήχθησαν από τους Ευρωπαίους, καθώς προκαλούνταν από ιούς που τους ήταν πρωτόγνωροι. Το 25% του στρατού των Αζτέκων πέθανε λόγω ευλογιάς το 1521. Οι Ευρωπαίοι ιεραπόστολοι ανέφεραν ότι οι Αζτέκοι αρρώσταιναν και πέθαιναν κατά χιλιάδες.

1532: Πανδημία στην Αυτοκρατορία των Ίνκας

Το 1532 πραγματοποιήθηκε η πρώτη επίθεση Ισπανών κατακτηρών υπό του Πιζάρο εναντίον της Αυτοκρατορίας των Ίνκας στη Νότια Αμερική. Οι πρωτες εξάρσεις ευλογιάς σημειώθηκαν λίγο αργότερα. Η ευλογιά μεταδόθηκε σε όλη την αυτοκρατορία των Ίνκας λόγω του καλά ανεπτυγμένου οδικού δικτύου. Υπολογίζεται πως το 60% με 90% των Ίνκας πέθαναν από ευλογιά.

1633 to 1721: Επιδημίες στη Βόρεια Αμερική

Κατά την κατάκτηση της Βόρειας Αμερικής οι Ευρωπαίοι εισήγαγαν εκεί τον ιό της ευλογιάς. Σημειώθηκαν πολλές διαδοχικές επιδημίες που αποδεκάτισαν φυλές Ινδιάνων όπως οι Μοϊκανοί και οι Ιροκέζοι. Πολλές επιδημίες σημειώθηκαν στις πρώτες Βρετανικές Αποικίες της Αμερικής, ιδίως στην περιοχή της Μασαχουσέτης.

1709 to 1832: Πρώτοι εμβολιασμοί στην Αμερική

Τα πρώτα εμβόλια κατά της ευλογιάς εισήχθησαν από τον γιατρό Valentine Seaman το 1799. Οι κάτοικοι ήταν, αρχικά, διστακτικοί να το κάνουν και το 1802 εφαρμόστηκε το πρώτο πρόγραμμα δωρεάν εμβολιασμών για φτωχούς κατοίκους της Νέας Υόρκης. Το 1832 η Αμερικανική κυβέρνηση εφάρμοσε πρόγραμμα μαζικών εμβολιασμών κατά της ευλογιάς για τους Ινδιάνους της Αμερικής.

1901: Υποχρεωτικοί εμβολιασμοί στην Αμερική

Μετά από μια έξαρση ευλογιάς στη Βοστόνη, οι αρχές αποφάσισαν ότι ο εμβολιασμός του πληθυσμού είναι απαραίτητο. Εφάρμοσαν πρόγραμμα υποχρεωτικού εμβολιασμού κατά της ευλογιάς πόρτα-πόρτα αλλά συνάντησαν πολλές αντιδράσεις.

1702 to 1703: Επιδημία στον Καναδά

Κατά το διάστημα 1702-1703 σημειώθηκε επιδημία ευλογιάς στην πόλη Κεμπέκ του Καναδά κατά την οποία πέθανε περίπου το 1/4 των κατοίκων της πόλης.

1549: Πρώτες αναφορές σε δαμαλισμό

Το 1549 χρονολογούνται οι παλαιότερες πρακτικές της τεχνικής του δαμαλισμού σε κινεζικά κείμενα. Ο δαμαλισμός υπήρξε πρόδρομος του εμβολιασμού. Κατά τον δαμαλισμό, τα άτομα μολύνονται εκουσίως με κάποιες ήπια μολυσματικές μορφές του ιού της δαμαλίτιδας (ευλογιά των βοοειδών). Η ασθένεια αυτή δεν είναι επικίνδυνη για τον άνθρωπο. Λόγω της ομοιότητας των δύο ιών, τα άτομα που έχουν υποστεί δαμαλισμό έχουν κάποιου βαθμού ανοσία και στην ανθρώπινη ευλογιά. Παραλλαγές του δαμαλισμού εφαρμόζονταν σε περιοχές της Κίνας, της Ινδίας, της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων. Παραλλαγές της τεχνικής του δαμαλισμού ονομάζονται, ενίοτε, και ως ευλογιασμός.

1713: Διάδοση του δαμαλισμού στην Ευρώπη

Το 1713 η Lady Montagu, παρατήρησε την Κωνσταντινούπολη την πρακτική του δαμαλισμού, επειδή ο άντρας της ήταν Βρετανός πρέσβης της Ωθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αλληλογράφησε με τη Βρετανική Αυτοκρατορία κάνοντας γνωστή την πρακτική του δαμαλισμού στη Δυτική Ευρώπη. Ο δαμαλισμός απέκτησε υποστηρικτές στη Δυτική Ευρώπη, αλλά οι περισσότεροι γιατροί ήταν αρκετά επιφυλακτικοί. Ωστόσο, η νέα πρακτική διαδόθηκε μεταξύ βασιλικών οικογενειών και οι οικογένειες του Λουδοβίκου του XV στη Γαλλία και της Μεγάλης Αικατερίνης στη Ρωσία προέβησαν σε δαμαλισμό ως ένα μέτρο πρόληψης.

1700 to 1720: Βελτίωση του δαμαλισμού

Οι Έλληνες γιατροί Ιάκωβος Πυλαρινός και Εμμανουήλ Τιμόνης στην Κωνσταντινούπολη ασχολήθηκαν σε βάθος με την τεχνική του δαμαλισμού (ευλογιασμού). Έμαθαν τον εμβολιασμό από αγροτικές οικογένειες της Θεσσαλίας και της Πελοποννήσου στην Ελλάδα. Κατανόησαν το επιστημονικό υπόβαθρο πίσω από τη λαϊκή πρακτική και την εξέλιξαν ώστε να είναι αποτελεσματικότερη και ασφαλέστερη.

1796 to 1798: Πρώτα εμβόλια ευλογιάς

Ο γιατρός Edward Jenner μελέτησε σε βάθος τη διαδικασία του δαμαλισμού και εφάρμοσε πειράματα δαμαλισμού το 1796 τα οποία στέφηκαν με επιτυχία καθώς προσέφεραν προστασία έναντι της ευλογιάς. Σε άλλα πειράματα παρατήρησε ότι ασθενείς μορφές του ίδιου του ιού της ανθρώπινης ευλογιάς μπορούν να προκαλέσουν ανοσία στην ασθένεια, κάτι που δεν είχε ξαναπαρατηρηθεί. Σε μια επιδημία ευλογιάς το 1798 ο Jenner επιμελήθηκε ενός προγράμματος μαζικών δαμαλισμών, τα οποία αποδείχνθηκαν αποτελεσματικό μέτρο. Μέσω της τεχνικής του δαμαλισμού και της χρήσης ιών ευλογιάς άλλων ζώων (βοοειδών, ιπποειδών) παρασκευάστηκαν τα πρώτα εμβόλια κατά της ευλογιάς.

1798 to 1800: Εισαγωγή εμβολίων στην Αμερική

Τα εμβόλια της ευλογιάς εισήχθηκαν στις Αμερικανικές Πολιτείες από συνεργάτες του Jenner. H πρακτική του εμβολιασμού μελετήθηκε εκτενώς από Αμερικάνους γιατρούς, και σύντομα διαδόθηκε σε όλη τη χώρα.

1811 to 1815: Εισαγωγή εμβολίων στη Γαλλία

Ο Ναπολέοντας υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του εμβολιασμού και προώθησε έντονα τον εμβολιασμό στη Γαλλία. Αυτό οδήγησε σε μεγάλη μείωση των κρουσμάτων ευλογιάς.

1853: Παιδικοί εμβολιασμοί στην Αγγλία

Το 1853 ψηφίστηκε νόμος στην Αγγλία σχετικά με τον υποχρεωτικό εμβολιασμό των βρεφών έναντι της ευλογιάς.

1804 to 1808: Διάδοση των εμβολίων στη Λατινική Αμερική

Το διάστημα 1804-1808 οργανώθηκε εκστρατεία μεγάλης κλίμακας από την Ισπανική Αυτοκρατορία με σκοπό την προώθηση του εμβολιασμού στις Ισπανικές αποικίες στην Κεντική και Νότια Αμερική.

1955 to 1967: Σύγχρονα εμβόλια ευλογιάς

Μετά από εκτενή πειράματα διαμορφώθηκαν τα σύγχρονα εμβόλια ευλογιάς. Η εξέλιξη της ιατρικής, της μικροβιολογίας και της τεχνολογίας επέτρεψαν τη διαμόρφωση εμβολίων που ξέφυγαν από τη λογική του δαμαλισμού και στηρίχτηκαν σε αποδυναμωμένους ιούς ευλογιάς, όπως τα περισσότερα εμβόλια της εποχής. Τα εμβόλια είχαν, πλέον, λιγότερες παρενέργειες, ήταν πιο αποτελεσματικά, παρασκευάζονταν και πραγματοποιούνταν σε πιο ασφαλείς συνθήκες υγιεινής και αποστείρωσης και καθιστούσαν εύκολη τη μαζική παρασκευή και αποθήκευσή τους. Τα εμβόλια αυτά επιλέχθηκαν από τον παγκόσμιο οργανισμό υγείας για να εφαρμοστούν σε παγκόσμια κλίμακα.

1967: Έναρξη προγράμματος εξάλειψης ευλογιάς

Ο παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έθεσε ως στόχο την εξάλειψη της ευλογιάς σε παγκόσμιο επίπεδο μέσω της εφαρμογής μαζικών εμβολιασμών. Διεξήγησαν οργανωμένα προγράμματα μαζικών εμβολιασμών σε όλο τον κόσμο για να εξαλειφθεί η ευλογιά. Είχαν προηγηθεί παρόμοιες εκστρατείες ήδη από το 1950 και τα κρούσματα ευλογιάς είχαν περιοριστεί κατά πολύ στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.

1971: Τελευταίο κρούσμα στην Αμερική

Το τελευταίο κρούσμα ευλογιάς στην Αμερική καταγράφηκε το 1971 στη Βραζιλία.

1975: Τελευταίο κρούσμα στην Ασία

Το τελευταίο κρούσμα ευλογιάς στην Ασία καταγράφηκε το 1975 στο Μπαγκλαντές

1977: Τελευταίο κρούσμα στην Αφρική

Το τελευταίο κρούσμα ευλογιάς στην Αφρική καταγράφηκε το 1977 στη Σομαλία

1980: Οριστική εξάλειψη της ευλογιάς

Το 1980 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανακήρυξε την ευλογιά ως την πρώτη μεταδοτική ασθένεια που εξαλείφθηκε πλήρως σε παγκόσμιο επίπεδο μέσω του εμβολιασμού.